چه کرده ام که مرا بی قرار می خواهی؟

اسیر و واله  و مشتاق و زار می خواهی؟

چه کرده ام که مرا همچو مرغ شب هر شام

غمین و خسته و شب زنده دار می خواهی؟

چه کرده ام که ز ِ چشمت چو چشم بد دورم؟

بس است ؟ یا که مرا باز خوار می خواهی؟

مرا ز ِ بهر چه ای آفتاب صبح امید

به مجمر غمت اسپندوار می خواهی؟

خزان مساز و فنا گلشن امید کسی

اگر به باغ دل خود بهار می خواهی

مکن شکسته ز غم ،شاخ آرزوئی را

اگر به شاخه امید بار می خواهی

جهان چو آب گذر می کند ، چرا که مرا

در این دو روزه چنین بی قرار می خواهی ؟

به حرف ِ زشت بدان ، ماه من نگاه مکن

گر ابر بر اریکۀ اقبال یار می خواهی

به عدل کوش و به ناحق درون کس مخراش

اگر به درگه حق اعتبار می خواهی

جهان به شاه و گدائی وفا نکرد

مگر به غیر محبت چه کار می خواهی؟

همیشه به آبی دریا چشم می دوختم و عظمتش را ستایش می کردم ولی هیچ وقت نمی شد که به  قطراتی که این وسعت عظیم را بوجود آورده فکر کنم . امروز قطره اشکی در دریای آبی  بی انتهای محبت چشمان او دیدم  و دریایی در آن قطره اشک پنهان بود.

با همه زیبایی این قطره ، از خدا خواستم دیگر اشکش را نبینم ، همان غنچه لبان زیبا مرا بس...

ای لبت لاله سرخ

ای دهان تو چو باغ گل یاس

ای کلام تو همه قصۀ عشق

خنده کن بهر دل خسته من

تا دلم با گل هر خندۀ تو باز شود

و بهاری همه با یاس سپید بهرم آغاز شود

ای لبت سرخ تر از برگ گل ناز بخند

ای دو چشم تو پر از نرگس شیراز بخند

خنده ات جان مرا میبرد از عالم خاک

ای لبت همچو گل سرخ سحرگاهی پاک

خنده کن بهر من خسته از خنده بدور

خنده کن تا که ز لبخند تو پرواز کند

این دل سوخته زنده به گور

ای لبت لاله سرخ

ادامه مطلب را در اینجا ببینید

یا علی از تو مدد می جویم

یا علی از تو کمک می خواهم

تو کلید همه مشکل ها ئی

تو صفا بخش همه دلها ئی

بی تو در دشت حیات نتوان ره پیمود

نتوان در خم و پیچ آسود

نتوان راه بدر برد از این کهنه کویر

بی تو ای قافله سالار وجود.

یا علی از تو مدد می جویم

تو شفای دل بیماری منی

تو به هر نیمه شب ، از...

  مهرایران

ادامه مطلب را در اینجا ببینید

ادامه مطلب را در اینجا ببینید

بخوان ای خوش نوا شبگرد

در این کوچۀ تاریک

که امشب این دل غمگین

به آواز حزینت زار می گرید

بخوان امشب که یاری در فراق یار می گرید

بخوان امشب که یاران جمله در خوابند

و چون من  عاشقان خسته بی تابند

بخوان ای بلبل دستانگر تنها

که گویا شامها از کوچۀ دلدار می آئی

بخوان ای آتشین آواز

ای با بیدلان دمساز

که مرغان شب از آواز جانسوز تو

نای از ناله می شویند

بخوان ای جلوۀ داوود

در اندام یک شبگرد

که امشب گاه آواز است

ره این کوچه تاریک

بهرت تا سحر باز است

بخوان امشب که آرام دل بیمار من هستی

بخوان امشب که پیک یار من هستی

بخوان شبگرد خوش آوا ، نکیسا وار

تا چون خسرو ، اندر حسرت شیرین

بنالم از دل پُر سوز ، با یاد غمی دیرین

اگر من خوش نوا بودم

چو تو شیرین صدا بودم

نمی دانی چه می کردم

به شبها همچو تو شبگرد می گشتم

پس دیوارهای کوی او آواز می خواندم

حبیبم را ز ِ سوز جان خود آگاه می کردم

حبیبم عاشق آواز جادوئی است و من

ره باز در سنگین دل آن ماه می کردم.

مهرایران

آه ای بیداری

دست بردار ، از این جان پر آتش من

مستیز با دل سرکش من

که من امشب در خواب

آرزو دارم ، یک بار دیگر

بینم آن چشم سیاه

بوسم آن روی سپید

و به صبح

چشم من باز شود در آن چشم

که به گاه خفتن ، خواب گاه ملکوت

و گه بیداری ، چشمۀ آب حیات است

و ببینم که در آن گلشن شاد

همۀ گلها با وجد و نشاط

قصۀ خواب طلا رنگ مرا

در گوش هم تکرار کنند

مهرایران

ای قلب من

می دانم که روزی از ضربان خواهی افتاد

و پس از آن همه تلاش

در روزهای سپید و شبهای سیاه

افسرده ،

در گوشۀ زندان سینۀ من خواهی مُرد

مرگ تو،

مرگ همه ذرات من

و مرگ زندگی من است ،

اما ، قلب من

آیا به هنگامی که آخرین ضربانت  بپایان میرسد

با عشق او خواهی مُرد ؟

و آن چشمان سیاه را ،

فراموش نخواهی کرد ؟

مهرایران

چه پنهان عشق می ورزیم                        

پنهان بر سر میعاد می آیم

چه پنهان قصّه می گوئیم                           

پنهان در خم هر کوچِۀ خلوت

کنار یکدیگرآرام می گیریم                      

چه پنهان از نگاهت جام می گیریم

و تو پنهان زِ شعرم کام می گیری             

چه پنهان موی بر روی تو می سایم

چه پنهان از پی دیدار می آئیم                    

چه شیرین است پنهان عشق ورزیدن

چه روح افزاست گُل چیدن                      

چه پُر لطف است خندیدن

همه با تو ، همه پنهان                            

چه شیرین است شیدائی

چه رنگین است رسوائی                         

من از خاموش ماندنها ، دلم تنگ است

ادامه مطلب را در اینجا ببینید

آنچه هرگز نرود از دل دیوانه وفاست               گر وفا هم برود خانه دل سنگ سیاست

طعنه تا کی به من و بر دل سودائی من        که پر از عشق و پر از لطف و پر از مهر و وفاست

خنده تا چند بر این سینه بی کینه صاف          که بهر گوشه آن جلوه ای از نور خداست

حاصل از عشق بتان سوز درون بود مرا             خاک شد جسم  من و عشق بجانم بر جاست

در نهانخانه  دل بهر دو دلبر جا نیست                      گر چه خوبان جهان را همگی باید خواست

همه شب خلوت خاموش و غم کهنه دوست                 دوستی بخش من و ماه و می و اختر هاست

عمر بگذ شت و جوانی بسفر رفت و هنوز                   کوی او آمال و دلم قبله نماست

سالها با غم او رفت و ندانست کسی                   که دلم گلشن بی روح و غمش روح افزاست

کِشتی باده بیارید و به ساقی سپرید                      که به دریای غم دوست دلم گرم شناست

چشمه چشم من از اشک محبت خشکید                                خون دل گر چکد از دیده رواست

نرود رسم محبت ز ِ دل پاک مهراب                                  بخدائی که خداوند همه پاکیهاست  

قصه من قصه محراب عشقِ

 قصه شب های یلدا ، زیر کرسی

قصه دلهای شکسته

قصه یک راه دورِ

قصه یک مهرِ و ...

قصه سنگ صبور

قصه پروانه ها

قصه ماهی های تنگ بلور

قصه عشقهای کور

 با همه شرم و حیا

با همه شور و صفا

وای از این قصه های پر شور و ناز

وای از این راز و نیاز

وای از این راه دراز

خلایق گر نمی دانند ، می دانی که انسانم                 چه بود از خلقت من حاصلت یا رب نمی دانم

ادامه مطلب را در اینجا ببینید

ادامه مطلب را در اینجا ببینید

ادامه مطلب را در اینجا ببینید

برف می بارد و طفلان ، همه شاد  

برف می بارد و یاران همه مست

سینه ریز الماس ، از گلوی فلک پیر گسست

قند می ساید ، گویی بر سر تازه عروس

بر سر کوی من شهر من و برزن من

شده پر برف همه دامن من

برف می بارد و هر دانه برف

پیک خوشبختی هاست

ای فلک قند بسای

ادامه مطلب را در اینجا ببینید

امشب از یاد تو این خانه بهار است

در و دیوار پر از نقش و نگار است

آسمان غرقه نور است

زمین غرق سرور است

دامن آبی مهتاب ، پر از گوی بلور است

وه چه زیباست خیالت ، همه خوبی همه پاکی

ادامه مطلب را در اینجا ببینید

دنیای سیاه پر است از دروغ  و دروغگو...

همه از کوچک و بزرگ و پیر و جوان به هم دروغ می گویند.

یکی برای لقمه نانی دروغ می گوید ، یکی برای توجیه کاری و دیگری برای اعتباری

در این مدت کوتاه عمر جز دروغ و دروغگو هیچ ندیدم ، و حتی کسانی که دم از راستگوئی می زنند ، دروغ گویانی هستند حرفه ای !

بیچاره کسانی که به دروغ متهم می شوند دروغ گویانی هستند ناشی !!!

بزرگترین دروغی که گفته ام ، شادی است!

بزرگترین دروغی که شنیده ام ، وفا است!

من ، تو و ما ، همگی دروغگوئیم ... چر ا!؟

و در این حال دنیا دروغستانی بیش نیست!!!

مهرایران